Ik lig op mijn rug, bruut neergeslagen
verstijvend in het ijzignatte gras.
Ik kijk naar de sterren boven me
onder me, rond me, in me
ook al is het klaarlichte dag.
Kameraden schreeuwen angstig
naast me kreunt een vriend
hij staart naar zijn losgerukte been
amputatie door een granaat.
"Sterf ik nu?"
vraagt hij nog.
Weet ik het...
Sterren omhelzen hem
voeren hem mee.
Dan bemerk ik een nieuwe ster.
Mijn been jeukt aanhoudend
maar mijn tastende handen voelen leegte.
Ik kijk naar beneden
zie niets dat benen kunnen zijn.
Het licht van de ster
pijnigt mijn ogen.
"Sterf ik nu?"
vraag ik nog.
De ster weet het
en voert me mee ...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten